Ήμουν ο κρατούμενος με αριθμό 1198076 – του Μπάσεμ Χαντάκτζι

Ήμουν ο κρατούμενος με αριθμό 1198076.

Γιατί δεν θυμάμαι αυτόν τον σειριακό αριθμό παρά μόνο στα εβραϊκά; Και, ακόμη πιο σημαντικό, γιατί δεν μπορώ να συνεχίσω την ανάγνωση του βιβλίου Εάν αυτό είναι άνθρωπος του Πρίμο Λέβι;

Αυτό ήταν το όνομά μου, εκεί, και ο κωδικός με τον οποίο με κατέταξαν βίαια, μετατρέποντάς με σε έναν ακόμη αριθμό μέσα σε λίστες και πεδία ενός συστήματος αποδόμησης και εξάλειψης των ανθρώπινων χαρακτηριστικών, ενός συστήματος που εφάρμοζε και εξακολουθεί να εφαρμόζει ο σιωνιστής δεσμοφύλακας ενάντια στους Παλαιστινίους και Άραβες κρατούμενους ειδικότερα, και στον παλαιστινιακό λαό εν γένει.

Ίσως οι αριθμοί να είναι πιο εύκολοι, πιο ουδέτεροι και πιο ψυχροί. Εκείνα τα τρομακτικά πεδία και πλέγματα, με τις ορθολογικές φρικαλεότητες που γεννά η γραφειοκρατία της εξόντωσης. Εκείνη η ανατριχιαστική σύζευξη γνώσης και οργανωμένης βίας, στηριζόμενης στην ωμή δύναμη. Οι αριθμοί προσφέρουν στον αποικιοκράτη δεσμοφύλακα την ικανότητα ελέγχου και την περαιτέρω παγίωση μιας ατομικής και συλλογικής ηθικής συνείδησης που του διασφαλίζει τη συνέχεια, μια συνέχεια νομιμοποιημένη στον αποκλεισμό, την αποδόμηση και την εκτόπιση του φυλακισμένου, αποικιοκρατούμενου Παλαιστινίου. Ταυτόχρονα, του επιτρέπουν να επιβιώνει και να πείθει τον εαυτό του ότι η κυρίαρχη αποικιακή ταυτότητα παραμένει ανθρώπινη, εμποτισμένη με τον λόγο της άμυνας του θύματος για την ίδια της την ύπαρξη, σε μια διαρκή επιδίωξη εκδίκησης και άρνησης της κατηγορίας του δήμιου, εκείνης στην οποία έχει μεταμορφωθεί η εβραϊκή ταυτότητα μέσα από τις φασιστικές σιωνιστικές της αναπαραστάσεις.

Κι εγώ ήμουν ο αριθμός 1198076. Δεν τον θυμάμαι, ή τον θυμάμαι μόνο στα εβραϊκά, γιατί δεν διαπέρασε τη ζωντανή μου συνείδηση στη μητρική μου γλώσσα, την αραβική· τη γλώσσα των ονείρων μου, της ελπίδας μου, της φαντασίας μου και της ανάκτησης της ανθρωπιάς μου. Τον θυμάμαι μόνο στα εβραϊκά, σε εκείνη τη γλώσσα οξυμένη από εκδίκηση, μνησικακία και φασισμό, μια επιμονή στην ύπαρξη και την επιβίωση που αγγίζει το κακό και την κοινοτοπία του. Όμως δεν είναι τα εβραϊκά του Πρίμο Λέβι, ο οποίος κατέγραψε τη φρικτή του εμπειρία στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης του Άουσβιτς. Εκείνος κατέγραψε τα βάσανά του στα ιταλικά, αλλά δεν μπόρεσε να αντέξει τη βλάβη που υπέστη εκεί. Έτσι, τον Απρίλιο του 1987, αποφάσισε να θέσει τέλος στη ζωή του, ρίχνοντας τον εαυτό του από ένα μπαλκόνι που δεν του ανήκε, ίσως προς τη δική του λύτρωση.

Ωστόσο, όταν άρχισα να διαβάζω το σπαρακτικό του έργο, ένιωσα να με πνίγει μια ασφυξία και μια ένταση, καθώς τα λόγια του ξυπνούσαν θύελλες μνήμης του κρατουμένου με αριθμό 1198076 στα βάθη των σιωνιστικών φυλακών. Ναι, δεν ξέχασα και δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα μου συνέβησαν εκεί, σε σημείο που δεν μπόρεσα να συνεχίσω την ανάγνωση. Με κατέκλυσαν φόβος, οργή, θλίψη και πόνος, όταν διέκρινα τον εαυτό μου μέσα στις εντυπώσεις και τις λέξεις του, ώσπου φώναξα με οδύνη: «Αρκετά, αδελφέ Πρίμο, μην συνεχίζεις την εξομολόγηση. Γνωρίζω το υπόλοιπο της ιστορίας, που δεν έχει ακόμη τελειώσει». Γνωρίζω το κρύο, την πείνα, τον φόβο, τον έλεγχο, τον αποκλεισμό και την αυθαιρεσία. Γνωρίζω εκείνο το πράγμα, εκείνο το τρομακτικό πράγμα με την ψυχρή του λογική και τη συμφιλίωσή του με τις υποθέσεις και τα βάρη της ίδιας του της αγριότητας. Είναι ο νους που σχεδιάζει τις πολιτικές αποδόμησης κάθε ανθρώπινης υπόστασης, που τρέφεται από την ίδια ρίζα που έθρεψε τον Πρίμο Λέβι και τους ομοίους του, όταν τα «δαιμόνια» του Διαφωτισμού, της λογικής και της νεωτερικότητας εκδηλώθηκαν με τις πιο αποκρουστικές τους μορφές στα πεδία της νέας κεντρικής ιστορίας, κατά τις φρικαλεότητες των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, και μέχρι σήμερα, καθώς ο κόσμος παρακολουθεί τη συνεχιζόμενη, επεκτεινόμενη γενοκτονία εις βάρος του παλαιστινιακού λαού μου.

Και να που τώρα βρίσκομαι εδώ. Δεν είμαι ο Πρίμο Λέβι, ούτε θα γίνω ποτέ. Κι όμως υπήρξα· είναι αδελφός μου στον πόνο και σε πληγές που ίσως να μην επουλωθούν ποτέ. Το δικό μου τέλος δεν θα είναι το δικό του, γιατί θυμάμαι τον αριθμό του αποκλεισμού και της απανθρωπιάς μόνο στα σιωνιστικά εβραϊκά. Και γνωρίζω βαθιά μέσα μου ότι θα γράψω για όσα έζησα, για φυλακή και εξόντωση. Ότι θα μετατρέψω τον σειριακό αριθμό σε γράμματα φωτεινά, γεμάτα ζωή, αγάπη και ανθρωπιά. Ότι θα ακονίσω τις λέξεις μου με μια βούληση που αρνείται να λυγίσει. Η γλώσσα μου δεν με πρόδωσε και δεν θα με προδώσει, ούτε στην κορύφωση της μάχης μου, εκεί, με τον αποικιοκράτη δεσμοφύλακα. Γιατί η γλώσσα μου είναι η λύτρωση. Είναι το μπαλκόνι από το οποίο αγνάντευα πάντα έναν κόσμο που θα είναι δικός μου και του λαού μου, όπως τον θέλουμε.

Μπάσεμ Χαντάκτζι

Απρίλιος 2026

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Al-Quds Al-Arabi και μεταφράστηκε από την Βίκυ Μπούτρη]

Έτσι σας μετρούν, Μουράντ: Αριθμό-αριθμό, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, για να σας
αφαιρέσουν την ανθρώπινή σας υπόσταση, καταμετρούν τα κορμιά σας,
τις ανάσες σας και τις ελπίδες σας για ελευθερία… Αριθμό-αριθμό, έτσι
σας πετούν κάτω από τη σέλα των ονείρων σας! Ξεσκίζουν τα πρωινά
σας με τους κυνόδοντες του μεταλλικού συστήματος ασφαλείας τους.*

*Μπάσεμ Χαντάκτζι, Μια μάσκα στο χρώμα του ουρανού, εκδόσεις Σάλτο, σελ 157