Περιγραφή
Η ιδέα να ασχοληθώ με το καράτε ξεκίνησε όταν, όντας φοιτητής στην Αγγλία, είδα ένα μεγαλόσωμο Αφρικανό υπό την επήρεια ποτού στο μπαρ του πανεπιστημίου να κρατά ψηλά μπροστά του, από τις μασχάλες, έναν μικρόσωμο γιαπωνέζο ονόματι Sugimoto. “Άσε με κάτω, σε παρακαλώ”, του είπε δύο φορές με σιγανή φωνή. Τον χαβά του ο Αφρικανός. Με τα ελεύθερα του χέρια ο Sugimoto τον κτύπησε δυνατά στον λαιμό κάτω από τα αυτιά και στις δυο πλευρές ταυτόχρονα και τον ξάπλωσε αναίσθητο στο πάτωμα. “Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με” αμέσως μετά έλεγε, κάνοντας υποκλίσεις, στον αναίσθητο Αφρικανό. “Έχει μαύρη ζώνη στο καράτε ο Sugimoto”, άκουσα κάποιον να λέει. “Κι εγώ πρέπει να μάθω καράτε”, σκέφθηκα. Δέκα χρόνια μετά, όντας νεοδιόριστος Επίκουρος Καθηγητής στη μακρινή Μελβούρνη της Αυστραλίας μαθήτευσα στον εκεί όμιλο Καράτε του Πανεπιστημίου La Trobe όπου δίδασκε Goju-Ryu karate ο Hanshi James Sumarac. Χαιρόμουν την προπόνηση 3 φορές τη βδομάδα και σε τριάμισι χρόνια απόκτησα την πολυπόθητη μαύρη ζώνη, αλλά δεν σταμάτησα εκεί. Φτάνοντας μέχρι την 5η μαύρη ζώνη στο παραδοσιακό σύστημα Goju-ryu της Okinawa της Ιαπωνίας και έχοντας διδάξει καράτε αρκετά χρόνια σε δύο χώρες μπορώ να βεβαιώσω με σιγουριά τα πολλαπλά οφέλη του καράτε στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή. Εκτός από την ικανότητα για αποτελεσματική αυτοάμυνα, το κυριότερο όφελος είναι ότι σου δίνει τα εφόδια στον χαρακτήρα και σου εμπεδώνει την ανάγκη αποφυγής της σύγκρουσης με άλλους. […] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)